,,Mój książę" (wraz z 2 epilogiem) Julia Quinn

Autorka: Julia Quinn

Tytuł: ,,Mój książę"

Podtytuł: ,,Bridgertonowie" #1

Il. Stron: 400 (książka) +10 -- 20 (Epilog 2)

Wydawnictwo: Amber (książka), Prószyński i s-ka (e--book)

Ocena: 4/5(książka)+4,5/5 (e-book)= 4,75/5 (całość)

  Książkę wypożyczyłam w bibliotece miejskiej w Dobczycach z kilku powodów:

• Fala popularności filmu na Netfliksie (co prawda oglądałam na nim filmy, ale to było na zasadzie gościny, gdyż owego konta nie posiadam 😔)
• Nie było 2--4 tomu, więc poprosiłam personel biblioteki, by zakupił brakujące tomy
• W końcu z doskoku wypożyczyłam I tom
• Doczytałam II epilog tej książki w Legimi, bo miałam takie wydanie, które jej nie zawiera😥

   Julia Quinn zanim stała się autorką romansów historycznych, studiowała w Uniwersytecie w Yale. Miała z tego wykształcenie wyższe lekarskie. Lecz w którymś momencie, poprostu zajęła się tym, co robi obecnie. I co więcej, jej powieści są nagrodzone RITA reward (Coś na kształt Oskara dla romansów).

   Miłosne kłamstwa i prawdziwa namiętność w przesyconym subtelnym wdziękiem i humorem romansie współczesnej Jane Austen z pierwszych miejsc amerykańskich list bestsellerów Dafne Bridgerton jest urocza i inteligentna - ale nie wiedzieć czemu mężczyźni widzą w niej tylko przyjaciółkę. Żaden z londyńskich kawalerów nie poprosił jeszcze o jej rękę, a Dafne marzy o tym skrycie... Za to książę Hastings nie chce się żenić, lecz liczne panny na wydaniu nie ustają w próbach nakłonienia go do zmiany zdania. Książę proponuje więc Dafne umowę, dzięki której on straci adoratorki, a ona zyska pretendentów do jej ręki. Plan wydaje się doskonały, pod warunkiem że oboje zachowają go w sekrecie... [LubimyCzytać].

 II Epilog ma miejsce wtedy, kiedy główni bohaterowie mają odpowiednio ok. 40 (Daphne) i 50 (Simon). Pojawiają się również gościnnie inni bohaterowie oraz całkowite rozwiązanie sprawy z listem jego ojca.

   W moim odczuciu bohaterowie sprawiają wrażenie wyrachowanych. No co, Simon Bassset udaje jej adoratora, by uniknąć Iwaniska panien i ,,Ambitnych Matek" jak o nich rzecze. Natomiast Daphne Bridgerton tzryma się z nim razym, by mieć więcej adoratorów. A trzeba pamiętać, że jakoś nie cieszy się jakoś szczególnie powodzeniem wśród płci przeciwnej. Jeszcze to, że gra przeradza się w uczucie przez wylewność bohatera o swoim ojcu, która ma go w czterech literach. Okazuje się, że przez urzazę do niego wynikającego z wczesnego dzieciństwa, główny bohater powieści odwet na nim robi poprzez niechęć do żeniaczki i innych rzeczy w tym płodzenie potomka.  I to ciekawe, jego wybranka okazuje być zdolna do gwałtu. A mówią, że to domena panów. Owo zachowanie wynika z jej chęci posiadania dziecka. A sprawa listu się zawiesza aż  do sytuacji opisanej w II epilogu. 

   W II epilogu dopiero uwierzyłam w chemię między nimi. Ale też pojawiały się  niespodziewane sytuacje. Jak ciąża na stare lata i kiedy owa tajemnica się ujawnia. Simon, by dopomóc bratankowi swej żony (została nią w trakcie I tomu, a nie epilogu wtórego; dziecko owo też ma tę samą przypadłość -- jąkanie, z którym jej małżonek też się zmaga; dobra przyznaję się -- też się jąkam, lecz pod wpływem wzburzenia) zagłębia się w lekturze listu od ojca. Okazuje się, że nic. W nim były zawarte podejrzenia ojca co do znajomych itp. lecz nic, co by pomogło dziecku. I skończyło się na  ich paleniu. A szkoda, też byłam ciekawa zawartości listu😥.

Komu polecić książkę? Przede wszystkim miłośnikom romansów historycznych i nietuzinkowego humoru. Trzeba też pamiętać, że ze względu na ową  specyfikę  powieści, w tym zastanawiający był brak walk sądowych (A bohaterom byłoby na rękę ) I oczywiście pewne zachowania wynikające z przyczyn historycznych staram się nie oceniać. Właściwie to moje pierwsze kroki w tej dziedzinie. Jeśli spodziewacie takich rzeczy jak napisałam wyżej, nie tędy droga. A tak to życzę wszystkim czytelnikom i czytelniczkom dobrej lektury. Pozdrawiam, Marta😉